vrijdag 19 juli 2019

Wat er werkelijk gebeurt in hogeschoolbibliotheken


Niet alleen het schrijven, maar ook het bibliotheekwerk heeft mijn hart. Vandaag zit ik als informatiespecialist aan de balie van Saxion Bibliotheek op de laatste dag voor de zomersluiting. "Wat zou zo'n laatste middag nog brengen?" denk ik, terwijl ik mijn fiets in de stalling zet en via de trap de centrale hal in loop.


Een plek die niet oordeelt
Wanneer ik de bibliotheek heb "opgestart" en om 11.00 uur de deuren open, staat er al direct een student naast me. Of ik Mariska ben, de decaan met wie hij een afspraak in de bibliotheek heeft. Hij laat me op zijn smartphone een mailwisseling zien. In een flits lees ik dat hij problemen heeft en het gesprek met de decaan zodoende goed kan gebruiken. Al snel arriveert de decaan en gaat ze met de student in gesprek, in één van onze ruimtes waar dat rustig en anoniem kan. De bibliotheek is een plek van ontmoeting en begeleiding. Een plek voor iedereen, een plek die niet oordeelt.


Inlezen in een lange stille zomervakantie
Ik help een studente die zich in de lange stille zomervakantie alvast wil verdiepen in het onderwerp Verslavingszorg, waar ze straks tijdens haar stage mee te maken krijgt. We bekijken wat handig voor haar is: zijn de boeken die op de plank staan toereikend voor haar vraag, of kan ze beter in de databanken duiken, die aanvullend heel wat artikelen en e-books over dit onderwerp leveren? Hm, dat ene boek is toch wel handig, maar ook weer niet helemaal. We bespreken de mogelijkheden om er een gedeelte uit te scannen. Dat kan, maar daar zitten regels aan, qua auteursrecht. Ik geef haar uitleg, zodat ze zelf haar keus kan maken. Een opgeluchte studente zet even later een tas vol boeken op de balie. Het schooljaar zit er op, haar klus is geklaard. Ze levert de literatuur met plezier in. We maken een praatje en ze wenst me een fijne zomer.


Studenten helpen hun blik te verbreden
Dan staat er aankomend student te neuzen bij de boeken over Communicatie. Hij gaat volgend jaar de opleiding HBO-ICT volgen en is geïntrigeerd door het onderwerp Social Engineering, in relatie tot communicatie. "Hoe kan ik een gesprek met iemand zo vormgeven dat hij me dingen vertelt, die hij eigenlijk niet had willen vertellen?" legt hij me uit. "Hoe kan ik straks als ict'er in gesprek met de klant verbloemen dat ik een fout heb gemaakt?" Er schiet van alles door me heen, maar ik bedenk dat ik een informatiespecialist ben en dat mijn eigen mening er hier niet toe doet. "Of je je antwoord in deze boeken vindt, betwijfel ik," antwoord ik hem. Ik wijs hem op een aantal van onze databanken, die de nodige artikelen en e-books over het onderwerp bevatten. Wel stel ik hem een wedervraag, om zijn blik te verbreden: "Denk je ook niet dat de ethische aspecten rond zo'n onderwerp interessant zijn om te onderzoeken?" Ook adviseer ik hem goed over zijn zoektermen na te denken en ze op te schrijven. "Social hacking," dat heeft er ook mee te maken, zegt hij. Hij verlaat de bibliotheek zonder boek, maar met het idee om in onze databanken te gaan zoeken. "Kom ik wel uit, ik ben ict'er" vertrouwt hij me toe. Ik antwoord dat ik alle vertrouwen in hem heb.





Niet voor niets
Ik zat hier vanmiddag niet voor niets, op zo'n laatste zomerse vrijdag, vlak voor onze zomersluiting. Ik denk aan het nieuwe schooljaar. Over vier weken openen we onze bibliotheekdeuren weer. Dan laten we niet alleen weer een heleboel klanten binnen, maar gaan we als informatiespecialisten zelf ook weer de hogeschool in. We zijn er weer voor onderzoekers die advies nodig hebben over hun research data, om met docenten onderwijs te maken en ons licht te laten schijnen over contentvraagstukken waar elke grote organisatie mee worstelt. Ons vak is breed geworden de afgelopen jaren.


Veiligheid en houvast
Tegen sluitingstijd ruim ik wat op. Ik schuif de stoelen aan en krijg daarbij een vriendelijk en dankbaar knikje van één van onze buitenlandse studenten. Hij heeft hier de hele middag nog zitten studeren, is een vaste dagelijkse bezoeker en komt af en toe een praatje maken. Ik schat in dat hij geen groot sociaal netwerk heeft en dat de bibliotheek hem wat houvast en veiligheid biedt in zijn dagelijkse ritme. Ongetwijfeld kan hij niet wachten tot we half augustus onze deuren weer openen.


Landen, ontmoeten, zoeken en vinden
Terwijl ik de bibliotheekdeur op slot draai en naar mijn fiets loop, bedenk ik dat alle functies van een bibliotheek vanmiddag weer zo mooi bij elkaar kwamen. De bibliotheek is een plek waar je veilig, zonder oordeel kunt 'landen'. Om te verblijven, te ontmoeten en om op zoek te gaan naar kennis. Als je daarbij hulp nodig hebt, dan is daar een informatiespecialist. Geen selfservice-machine waar de klant zijn boeken in- en uitcheckt. Nee, een mens, een professional. Die er is voor een praatje, bemoediging, inhoudelijk advies, soms een kritische wedervraag om een blik te verbreden en met gouden zoektips om, in dit geval, studenten en medewerkers in contact te brengen met al die plekken waar ze nog kwalitatief goede informatie kunnen vinden. Zonder oordeel, vanuit liefde voor het vak en met hart voor de klant.


Anne Hurenkamp

2 opmerkingen:

  1. Een heel mooi stuk heb je geschreven, Anne! Je hebt de gedachten en ideeën over wat bibliotheek(-werk) inhoudt goed verwoord. Je spreekt niet alleen voor jezelf maar ook voor al je collega's! Dank je wel! Laat ons er weer een mooi studiejaar van maken!

    BeantwoordenVerwijderen